Give 'em five...

Σήμερα, σε αυτό το φαντασμαγορικό και γεμάτο τσαντίλα ποστ, θα μοιράσω μούτζες.

Μία, για όποιον πηγαινοέρχεται μέσα στο λεωφορείο και βρίσκει διασκεδαστικό προφανώς να κωλοακουμπά όποιον κάθεται ή είναι όρθιος.

Μία, για τις 2 κομματόσκυλες κοπελιές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν πολιτική συνείδηση κι ότι σκίζονται για το καλό της σχολής μας.

Μία, για την κακοντυμένη κοπελιά (σα ζητιάνα emo ένα πράμα) στο πούλμαν που έκραζε μια άλλη κοπελιά για το πώς ντύθηκε (μάλλον δεν έχει καθρέφτη σπίτι της).

Μία, στα γαλακτοκομικά Δέλτα που βρήκα έντομο μέσα στο μπουκάλι με το γάλα πριν 2-3 μέρες κι αηδίασα.

Μία ακόμα στο εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα.

Μία σε όσους δεν προσλαμβάνουν φοιτητές.

Μία στην κομμώτρια που την έπεσε στον δικό μου (έπρεπε να είχε πέσει ξύλο αλλά είμαι και κουρία πανάθεμά με :P).

Μία στα Windows Vista που δε χώνεψα ποτέ μου (Window 7 ROCK!!!)

Μία σε όλους τους βρωμερούς που χρησιμοποιούν τα Μέσα Μαζικής Μπόχας και δε σκέφτονται τους άλλους που κοντεύουν να λιποθυμήσουν από τη βρώμα.

Μία στις ηλίθιες που λούζονται με αποπνικτικά αρώματα και δε μπορούμε να αναπνεύσουμε λες και μας ρίξανε δακρυγόνα (αυτά τα αηδιαστικά που μυρίζουν σα κουφέτο και σαν μέλι, μπλιάξ!).

Μία, στις μαλακισμένες ελαφρόμυαλες που αψηφούν το "μην ανοίγετε, δεν δοκιμάζονται" στα καλλυντικά κι εν τέλει αν αποφασίσουν να πάρουν κάτι δεν παίρνουν αυτό που άνοιξαν αλλά κάποιο άλλο (πόρνες, νομίζετε ότι αυτό που διαλέξατε δεν το άνοιξε άλλη ηλίθια σαν εσάς....).

Μία, στα σγουρά μαλλιά μου που μου τη δίνουν που πετάνε μπούκλες από δω κι από κει.

Μία στους γονείς που δεν μαθαίνουν τα παιδιά τους να γίνονται καλύτερα από αυτούς.

Μία σε αυτόν που αποφάσισε ότι αρκεί να περνάει το 250 κάθε 20 λεπτά και μια σε αυτούς που δεν το άλλαξαν ακόμα.

Μία σε αυτούς που έκαναν το 222, 608 και διπλασίασαν τη διαδρομή ώστε να μπαίνει κι άλλος τόσος κόσμος.

Μία στην ανεργία.

Μία στους χέστες.΄

Μία σε αυτούς που βολεύονται σε άβολες καταστάσης επειδή είναι άβουλοι και δειλοί.

Μία στην κοπελιά που έπεφτε πάνω στην κοιλιά μου συνέχεια μέσα στο λεωφορείο.

Μία στο μαλακόγερο που πετάχτηκε στο δρόμο και όχι μόνο δεν έσκασε και να πει από μέσα του ευχαριστώ που φρέναρε Θεέ μου αλλά πήγε να βρίσει κιόλας.

Μία στην καλόγρια που μπήκε στο λεωφορείο, είδε ότι δίπλα στις άδειες θέσεις που υπήρχαν κάθονταν αλλωδαποί και γύρισε την πλάτη της κι έμεινε όρθια (είσαι κι άνθρωπος του Θεού κατά τα άλλα).

Μία σε αυτούς που βρίζουν νεκρούς στα γήπεδα.

Μία σε όλους όσους με νευριάζουν με τη μαλακία τους και μία σε αυτούς όλους όσους δε με γουστάρουν.

Και μία σε μένα για να μη μου τα χρωστάω... :P
Ξελάφρωσα!

Στάχτη και Burberry (που να σας πάρει ο διάολος!)

Ό,τι και να σούρω είναι λίγο. Όσο και να φωνάξουμε δε γίνεται τίποτα. Αν έβλεπα έναν εμπριστή εν δράση μα το Θεό θα έμπαινα στον πειρασμό να τον κάψω ζωντανό.
Τόσοι άνθρωποι μείνανε χωρίς στέγη, ζημιές, θάνατοι. Πώς πας ρε μαλάκα και βάζεις τη φωτιά χωρίς να σκέφτεσαι; Γιατί φυσικά και δε σκέφτεσαι. Αν σκεφτόσουν θα πήγαινες να χτίσεις νόμιμα, όχι να κάψεις τα λιγοστά δάση της Αττικής και να καταστρέψεις ακόμα περισσότερο το περιβάλλον.
Ακούω για τις φωτιές συνέχεια κι ανησυχώ. Πρώτον για όλους τους γνωστούς μου που μένουν ή έχουν κάποια περιουσία σε εκείνες τις περιοχές. Δεύτερον για όλους αυτούς που μένουν εκεί και αν δεν καούν θα μείνουν άστεγοι. Τρίτον για το περιβάλλον που κανένα σάπιο κορμί που βάζει τη φωτιά ή ένα ακόμα πιο σάπιο βάζει κάποιον να βάλει τη φωτιά δεν νοιάζονται.
Κι όλα αυτά γιατί; Για να χτίσει ένα σπίτι ακόμα ο χοντρός και οι φίλοι του; Λες και δεν έχουν καταστρέψει ΟΛΟΙ τους μπλε, πράσινοι, κίτρινοι με φούξια βούλες, την Ελλάδα.
Να τους πάρει όλους ο διάολος λέω εγώ και μπροστά τους να τα βρούνε όλα αυτά που έχουν κάνει.
Κι όπως λέει και μια φίλη μου, μην κάψετε το τελευταίο δέντρο, κρατείστε το για να κρεμαστείτε. ΑΨΥΧΟΙ ΣΑΠΙΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ!

Από το Pet Society στην ψυχολογική ανάλυση...

Οι περισσότεροι από εμάς διαθέτουμε λογαριασμό στο facebook, σωστά; Σωστά.
Ως γνωστόν, το facebook, μας παρέχει διάφορες εφαρμογές, παιχνίδια, κουίζ, τεστ ανάλυσης προσωπικότητας και άλλα.
Αυτό λοιπόν το ποστ είναι αφιερωμένο στο αγαπημένο μου απλικέισον, PET SOCIETY.
Αρκετοί από εσάς, πιθανότατα να παίζετε κι εσείς, για όσους όμως δεν είναι γνώστες, το Πετ Σοσάιετυ είναι ένα beta RPG στο οποίο ο χαρακτήρας σου είναι ένα μικρό ζωάκι, το οποίο μπορείς να ονομάσεις και να του δώσεις μερικά χαρακτηριστικά που διαθέτει το παιχνίδι.

Μία άλλη παράμετρος του παιχνιδιού, είναι να του διακοσμείς το σπίτι, να το ντύνεις και να το φροντίζεις.... κι εδώ έρχομαι εγώ με τους διάφορους τρελούς προβληματισμούς μου. Κάθε εβδομάδα, τα "καταστήματα" από τα οποία εφοδιαζόμαστε τα του ζωακίου μας απαραίτητα, ανανεώνονται, προσθέτοντας καινούρια αντικείμενα....
Όσοι σπεύδουμε να τα αγοράσουμε μανιωδώς κι αν τυχόν δε μας φτάνουν τα χρήματα προσπαθούμε σαν τρελοί να τα μαζέψουμε ώστε να αγοράσουμε τα τόσο επιθυμητά νέα αντικείμενα.

Όμως, αυτή η μανία μας, προέρχεται από βαθειά μέσα μας, το ερώτημα είναι. Αγοράζουμε συνέχεια έστω και στο παιχνίδι για να καλύψουμε κάποιες ανάγκες μας, που ξεχάστηκαν κι εκδηλώνονται ως καταναλωτική μανία; Υπάρχει περίπτωση απλά επειδή δεν έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε αυτό στην πραγματική ζωή (να αλλάζουμε συνέχεια το σπίτι μας, να αγοράζουμε συνέχεια ρουχα κτλ) να ξεσπάμε σε ένα virtual κόσμο; Ή τελικά οι άνθρωποι που κατασκευάζουν τα Rpg προσπαθούν να δουν κατά πόσο μπορεί να επηρεαστεί ένα άτομο στην πραγματική ζωή του, χρησιμοποιώντας ένα rpg?

Μήπως, πέρα από τα αστεία, πρέπει να προσέχουμε τα πράγματα στα οποία εθιζόμαστε; Προφανώς, οι άνθρωποι του συγκεκριμένου παιχνιδιού, προσθέτουν συνέχεια πράγματα ώστε όλοι οι πορωμένοι να δίνουν από την τσέπη τους μέσω paypal για τα αποκτήσουν όλες αυτές τις αηδίες.
Το ίδιο συμβαίνει σε πανομοιότυπα παιχνίδια τύπου bitefight και δε συμμαζεύεται.
Και ας έρθουμε στις ανθρώπινες καθημερινές συνήθειες, όπως είναι το τσιγάρο, το ποτό, τα ναρκωτικά.
Σκεπτόμενη, όλες αυτές τις διαφημίσεις για το κάπνισμα και το ποτό με διάφορους ωραίους ανθρώπους που σου φωνάζουν να κάνεις κι εσύ ό,τι κάνουν για να τους μοιάσεις, βγαίνω στο συμπέρασμα ότι όλοι πρέπει να ξεσπάσουμε κάπου τελικά.
Μήπως όμως πρέπει να κρατάμε για λίγο την ψυχραιμία μας ώστε να βρούμε ένα ξέσπασμα που δε θα μας κάνει κακό ούτε και θα ενοχλεί το διπλανό μας.

Ο άνθρωπος που δε θέλει να ξεσπάσει, θα είναι αυτός που κοιτάζοντας στον μαγικό καθρέφτη, που είχε βάλει ο Ντάμπλντορ για να κρύψει τη φιλοσοφική λίθο, θα βλέπει τον εαυτό του έτσι όπως είναι....

Υ.Γ Σήμερα, όπως μπορείτε να δείτε, είχα πολύυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ ελεύθερο χρόνο. :P

Δείξε μου τον φίλο σου....

Δεν ξέρω αν έχετε παρατηρήσει σε μια παρέα φίλων ότι όλοι πάνω κάτω έχουν το ίδιο στυλ χιούμορ και ίδια γνωρίσματα στο χαρακτήρα...
Δηλαδή σε μια παρέα θα έχουν όλοι μια συγκεκριμένη αίσθηση του χιούμορ κι αντίληψη της πραγματικότητας.
Άραγε είναι το ότι επηρεάζεται ο κάθε χαρακτήρας από τον άλλο και "κολλάει" ο ένας τα γνωρίσματα του άλλου ή μήπως ενδόμυχα τα έχουν ήδη κι ασυνείδητα επιλέγουμε άτομα που ταιριάζουν με μας???
Πιστεύω πιο πολύ στο δεύτερο και μετά στο πρώτο.......
Πχ άμα είσαι εκκεντρικός και θέλεις να περνιέσαι για κάποιος, θα πας και θα κολλήσεις με κάποιους περίεργους που το παίζουν κάποιοι.
Αν είσαι τρέντυ και κοιτάζεσαι με τις ώρες στον καθρέφτη, θα πας να κολλήσεις με τρέντυ...
Αν είσαι emo με τους emo.... κτλ.......

Τελικά κατά πόσο ισχύει το "τα ετερώνυμα έλκονται"? αφού βλέπουμε παρέες και ζευγάρια που τελικά μοιάζουν μεταξύ τους????

And a crappy new year!!!

Κι όλοι έλεγαν μέχρι τις 31/12/08 άντε να φύγει το κωλο-2008 και να μην ξανάρθει και μπλα μπλα μπλα και το 2009 να είναι τυχερό. Αρχίδια!

1/1/2009 Ξημερώματα, αναγκάζομαι να "γιορτάσω" την αλλαγή του χρόνου σε ένα ηλίθιο club (τα σιχαίνομαι, αλλά λόγω παρέας) στη Λούτσα όπου κατέληξε το παλτό μου να γίνει συνονόματο με την περιοχή όταν προσγειώθηκε ένα ποτήρι πορτοκαλάδα πάνω του και το παλτό δε γίνεται να πλυθεί μιας κι έχει γουνάκι (οικολογικό, ε!) και θα καταστραφεί και το νερό που του έριξα δεν έσωσε πολλά πράγματα, καθώς η πορτοκαλάδα αρνείται πεισματικά να αποχωρήσει από το παλτό μου.
1/1/2009 Μετά τις 4 το απόγευμα μιας και ύπνος στις 8 το πρωί την προηγούμενη και ρίζωμα στο σπίτι

2/1/2009 Κάτι έγινε πάλι αλλά δε θυμάμαι έχουν περάσει μέρες.

3/1/2009 Μένει η μητέρα μου με το αμάξι έξω από τα Village και κανένας μαλάκας Έλληνας δε φιλοτιμείται να μας δώσει λίγο ρεύμα (είχαμε καλώδια) λες και θα τους βιάσουμε. Μία πολύ "ευγενική" κυρία μάλιστα μας έβρισε γιατί δεν το μετακινήσαμε λες και της κάναμε για Σουγκλάκοι. (Άγιο είχες που με συγκρατήσανε, θα σε έδερνα άνετα!) Εν τέλει κι έχοντας χάσει μισή ώρα από την ταινία στην οποία είχα κόψει εισητήριο μας έδωσαν ρεύμα 2 παλικάρια (όχι Έλληνες, έτσι για να το τονίσουμε για τους ρατσιστές) και αφού πήρε μπρος το αναθεματισμένο πήγαμε και είδαμε το υπόλοιπο της ταινίας. (Περαιτέρω λεπτομέρειες για το συμβάν σε επόμενο ποστ)
Συμπέρασμα της ημέρας. Οι Έλληνες είμαστε μεγάλοι μαλάκες. Οι γυναίκες είμαστε μεγάλες καριόλες. Σε μια δύσκολοι στιγμή οι γείτονες οι Αλβανοί θα σε σώσουν.

4/1/2009 Ξαναμένει η μάνα μου με το αυτοκίνητο, αυτή τη φορά στη Νίκαια που δε μπορούσα να πάω να τη βοηθήσω.

5/1/2009 Βρίσκουμε γρατζουνισμένο (ελαφρά ευτυχώς) το αυτοκίνητο του ξαφέρφου μου από ένα μαλάκα.

6/1/2009 Χμμμμμμμμμ δε μου έρχεται....

7/1/2009 Ε να μην έχω και μια μέρα καλή;

8/1/2009 Ένας lovely τσακωμός χωρίς λόγο κι αιτία....

Ναι πού είστε ακόμα μόνο 8 έχει ο μήνας!!!!!!! Και είναι Ιανουάριος!!!!