Give 'em five...

Σήμερα, σε αυτό το φαντασμαγορικό και γεμάτο τσαντίλα ποστ, θα μοιράσω μούτζες.

Μία, για όποιον πηγαινοέρχεται μέσα στο λεωφορείο και βρίσκει διασκεδαστικό προφανώς να κωλοακουμπά όποιον κάθεται ή είναι όρθιος.

Μία, για τις 2 κομματόσκυλες κοπελιές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν πολιτική συνείδηση κι ότι σκίζονται για το καλό της σχολής μας.

Μία, για την κακοντυμένη κοπελιά (σα ζητιάνα emo ένα πράμα) στο πούλμαν που έκραζε μια άλλη κοπελιά για το πώς ντύθηκε (μάλλον δεν έχει καθρέφτη σπίτι της).

Μία, στα γαλακτοκομικά Δέλτα που βρήκα έντομο μέσα στο μπουκάλι με το γάλα πριν 2-3 μέρες κι αηδίασα.

Μία ακόμα στο εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα.

Μία σε όσους δεν προσλαμβάνουν φοιτητές.

Μία στην κομμώτρια που την έπεσε στον δικό μου (έπρεπε να είχε πέσει ξύλο αλλά είμαι και κουρία πανάθεμά με :P).

Μία στα Windows Vista που δε χώνεψα ποτέ μου (Window 7 ROCK!!!)

Μία σε όλους τους βρωμερούς που χρησιμοποιούν τα Μέσα Μαζικής Μπόχας και δε σκέφτονται τους άλλους που κοντεύουν να λιποθυμήσουν από τη βρώμα.

Μία στις ηλίθιες που λούζονται με αποπνικτικά αρώματα και δε μπορούμε να αναπνεύσουμε λες και μας ρίξανε δακρυγόνα (αυτά τα αηδιαστικά που μυρίζουν σα κουφέτο και σαν μέλι, μπλιάξ!).

Μία, στις μαλακισμένες ελαφρόμυαλες που αψηφούν το "μην ανοίγετε, δεν δοκιμάζονται" στα καλλυντικά κι εν τέλει αν αποφασίσουν να πάρουν κάτι δεν παίρνουν αυτό που άνοιξαν αλλά κάποιο άλλο (πόρνες, νομίζετε ότι αυτό που διαλέξατε δεν το άνοιξε άλλη ηλίθια σαν εσάς....).

Μία, στα σγουρά μαλλιά μου που μου τη δίνουν που πετάνε μπούκλες από δω κι από κει.

Μία στους γονείς που δεν μαθαίνουν τα παιδιά τους να γίνονται καλύτερα από αυτούς.

Μία σε αυτόν που αποφάσισε ότι αρκεί να περνάει το 250 κάθε 20 λεπτά και μια σε αυτούς που δεν το άλλαξαν ακόμα.

Μία σε αυτούς που έκαναν το 222, 608 και διπλασίασαν τη διαδρομή ώστε να μπαίνει κι άλλος τόσος κόσμος.

Μία στην ανεργία.

Μία στους χέστες.΄

Μία σε αυτούς που βολεύονται σε άβολες καταστάσης επειδή είναι άβουλοι και δειλοί.

Μία στην κοπελιά που έπεφτε πάνω στην κοιλιά μου συνέχεια μέσα στο λεωφορείο.

Μία στο μαλακόγερο που πετάχτηκε στο δρόμο και όχι μόνο δεν έσκασε και να πει από μέσα του ευχαριστώ που φρέναρε Θεέ μου αλλά πήγε να βρίσει κιόλας.

Μία στην καλόγρια που μπήκε στο λεωφορείο, είδε ότι δίπλα στις άδειες θέσεις που υπήρχαν κάθονταν αλλωδαποί και γύρισε την πλάτη της κι έμεινε όρθια (είσαι κι άνθρωπος του Θεού κατά τα άλλα).

Μία σε αυτούς που βρίζουν νεκρούς στα γήπεδα.

Μία σε όλους όσους με νευριάζουν με τη μαλακία τους και μία σε αυτούς όλους όσους δε με γουστάρουν.

Και μία σε μένα για να μη μου τα χρωστάω... :P
Ξελάφρωσα!

They drive me crazy!!!

Ο χειρότερος οδηγός του κόσμου είναι οπωσδήποτε ο Έλληνας. Έχω ακούσει ότι και οι Ιταλοί είναι μια από τα ίδια αλλά εμείς είμαστε οι χειρότεροι.

Ο καθένας έχει την αυταπάτη ότι ο δρόμος είναι ιδιοκτησία του. Αλλάζει λωρίδα χωρίς φλας έτσι επειδή του τη βάρεσε. Τρέχει σα μαλάκας με 200 σε περιοχές με όριο ταχύτητας 80. Σταματάει και την κυκλοφορία σε 2 λωρίδες στην Εθνική Αθηνών - Κορίνθου να καυγαδίσει με τον δίπλα άμα λάχει, έτσι γιατί δεν ξύπνησε καλά το πρωί.

Ο Έλληνας είναι πολύ αλαζόνας και αχάριστος. Οκ, εκνευρίζεσαι με τον άνθρωπο που θέλει να σου πλύνει με το έτσι θέλω τα παράθυρα κι εγώ εκνευρίζομαι, αλλά μάζεψε λίγο το στόμα σου κι άσε τα ρατσιστικά σου σχόλια για κάποιον μπρατσαρά, όχι για τον κακομοιρούλη στο φανάρι, αλλά εκεί φαίνεται η μαγκιά του Έλληνα, να το παίξει μάγκας στον σκελετωμένο αλλωδαπό.

Έχουμε ένα σπουδαίο πολιτισμό που τον θυμόμαστε μόνο όποτε αρνούνται να μας δώσουν τους Ολυμπιακούς αγώνες ή στη Eurovision, τότε ξαφνικά μας πιάνει η κάψα για τον πολιτισμό κι όταν θέλουμε να γκρινιάξουμε για τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Αλλά όχι, εμείς προσέχουμε τη χώρα μας, δε φταίμε ποτέ για τα χάλια μας, για τα λάθη μας (για την εξουσία του χοντρού που τα έκανε σκατά όλα, όχι ότι ο άλλος θα κάνει θαύματα, αλλά τουλάχιστον δεν είναι γλοιώδης). Εμείς πάμε με τα ίδια μας τα χέρια και καταστρέφουμε ένα από τα λίγα δάση της Αττικής και φτιάχνουμε ένα νταμάρι αλλά μπορεί να είμαστε αντιπεριβαλλοντιστές το κάνουμε όμως με ρομαντικό τρόπο γι αυτό το νταμάρι το κάναμε σε σχήμα καρδούλας.

Επίσης ξέρουμε ΟΛΟΙ μας την τέλεια ιστορία της χώρας μας, έτσι; Μη το ξεχάσουμε... ανάλογα πώς μας έμαθαν κάποια κλειστά αμόρφωτα ή μισομορφωμένα μυαλά κι εμείς δε γίναμε καλύτεροι, μαθαίνουμε να υποστηρίζουμε με φανατισμό...αριστερά, δεξιά....κόκκινο, πράσινο....μπλε, πράσινο, κόκκινο... σιχαίνομαι το φανατισμό. Δείχνει ότι αυτός που ασπάζεται φανατικά και με παρωπίδες μία γνώμη έχει έλλειψη παιδείας και πολιτισμού. Όχι ότι εγώ που κάθομαι και τα γράφω είμαι τέρας μορφώσεως αλλά σε καμία περίπτωση δε θα έλεγα καλά πάθανε οι κομμουνιστές ή οι χουντικοί (λόγου χάρη). Δε θα έλεγα ποτέ μπράβο που σπάσανε στο ξύλο το κακόμοιρο το παλικάρι στο γήπεδο. Είναι ηλίθιο να χαιρόμαστε αν πάθει κάτι αρνητικό κάποιος που πιστεύει κάτι διαφορετικό από εμάς. Ηλίθιο και άθλιο ΚΑΙ μη ανθρωπιστικό.

Να μάθουμε να είμαστε λίγο πιο άνθρωποι, μετά λίγο πιο κύριοι και μετά Ελληναράδες!

Στάχτη και Burberry (που να σας πάρει ο διάολος!)

Ό,τι και να σούρω είναι λίγο. Όσο και να φωνάξουμε δε γίνεται τίποτα. Αν έβλεπα έναν εμπριστή εν δράση μα το Θεό θα έμπαινα στον πειρασμό να τον κάψω ζωντανό.
Τόσοι άνθρωποι μείνανε χωρίς στέγη, ζημιές, θάνατοι. Πώς πας ρε μαλάκα και βάζεις τη φωτιά χωρίς να σκέφτεσαι; Γιατί φυσικά και δε σκέφτεσαι. Αν σκεφτόσουν θα πήγαινες να χτίσεις νόμιμα, όχι να κάψεις τα λιγοστά δάση της Αττικής και να καταστρέψεις ακόμα περισσότερο το περιβάλλον.
Ακούω για τις φωτιές συνέχεια κι ανησυχώ. Πρώτον για όλους τους γνωστούς μου που μένουν ή έχουν κάποια περιουσία σε εκείνες τις περιοχές. Δεύτερον για όλους αυτούς που μένουν εκεί και αν δεν καούν θα μείνουν άστεγοι. Τρίτον για το περιβάλλον που κανένα σάπιο κορμί που βάζει τη φωτιά ή ένα ακόμα πιο σάπιο βάζει κάποιον να βάλει τη φωτιά δεν νοιάζονται.
Κι όλα αυτά γιατί; Για να χτίσει ένα σπίτι ακόμα ο χοντρός και οι φίλοι του; Λες και δεν έχουν καταστρέψει ΟΛΟΙ τους μπλε, πράσινοι, κίτρινοι με φούξια βούλες, την Ελλάδα.
Να τους πάρει όλους ο διάολος λέω εγώ και μπροστά τους να τα βρούνε όλα αυτά που έχουν κάνει.
Κι όπως λέει και μια φίλη μου, μην κάψετε το τελευταίο δέντρο, κρατείστε το για να κρεμαστείτε. ΑΨΥΧΟΙ ΣΑΠΙΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ!