They drive me crazy!!!

Ο χειρότερος οδηγός του κόσμου είναι οπωσδήποτε ο Έλληνας. Έχω ακούσει ότι και οι Ιταλοί είναι μια από τα ίδια αλλά εμείς είμαστε οι χειρότεροι.

Ο καθένας έχει την αυταπάτη ότι ο δρόμος είναι ιδιοκτησία του. Αλλάζει λωρίδα χωρίς φλας έτσι επειδή του τη βάρεσε. Τρέχει σα μαλάκας με 200 σε περιοχές με όριο ταχύτητας 80. Σταματάει και την κυκλοφορία σε 2 λωρίδες στην Εθνική Αθηνών - Κορίνθου να καυγαδίσει με τον δίπλα άμα λάχει, έτσι γιατί δεν ξύπνησε καλά το πρωί.

Ο Έλληνας είναι πολύ αλαζόνας και αχάριστος. Οκ, εκνευρίζεσαι με τον άνθρωπο που θέλει να σου πλύνει με το έτσι θέλω τα παράθυρα κι εγώ εκνευρίζομαι, αλλά μάζεψε λίγο το στόμα σου κι άσε τα ρατσιστικά σου σχόλια για κάποιον μπρατσαρά, όχι για τον κακομοιρούλη στο φανάρι, αλλά εκεί φαίνεται η μαγκιά του Έλληνα, να το παίξει μάγκας στον σκελετωμένο αλλωδαπό.

Έχουμε ένα σπουδαίο πολιτισμό που τον θυμόμαστε μόνο όποτε αρνούνται να μας δώσουν τους Ολυμπιακούς αγώνες ή στη Eurovision, τότε ξαφνικά μας πιάνει η κάψα για τον πολιτισμό κι όταν θέλουμε να γκρινιάξουμε για τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Αλλά όχι, εμείς προσέχουμε τη χώρα μας, δε φταίμε ποτέ για τα χάλια μας, για τα λάθη μας (για την εξουσία του χοντρού που τα έκανε σκατά όλα, όχι ότι ο άλλος θα κάνει θαύματα, αλλά τουλάχιστον δεν είναι γλοιώδης). Εμείς πάμε με τα ίδια μας τα χέρια και καταστρέφουμε ένα από τα λίγα δάση της Αττικής και φτιάχνουμε ένα νταμάρι αλλά μπορεί να είμαστε αντιπεριβαλλοντιστές το κάνουμε όμως με ρομαντικό τρόπο γι αυτό το νταμάρι το κάναμε σε σχήμα καρδούλας.

Επίσης ξέρουμε ΟΛΟΙ μας την τέλεια ιστορία της χώρας μας, έτσι; Μη το ξεχάσουμε... ανάλογα πώς μας έμαθαν κάποια κλειστά αμόρφωτα ή μισομορφωμένα μυαλά κι εμείς δε γίναμε καλύτεροι, μαθαίνουμε να υποστηρίζουμε με φανατισμό...αριστερά, δεξιά....κόκκινο, πράσινο....μπλε, πράσινο, κόκκινο... σιχαίνομαι το φανατισμό. Δείχνει ότι αυτός που ασπάζεται φανατικά και με παρωπίδες μία γνώμη έχει έλλειψη παιδείας και πολιτισμού. Όχι ότι εγώ που κάθομαι και τα γράφω είμαι τέρας μορφώσεως αλλά σε καμία περίπτωση δε θα έλεγα καλά πάθανε οι κομμουνιστές ή οι χουντικοί (λόγου χάρη). Δε θα έλεγα ποτέ μπράβο που σπάσανε στο ξύλο το κακόμοιρο το παλικάρι στο γήπεδο. Είναι ηλίθιο να χαιρόμαστε αν πάθει κάτι αρνητικό κάποιος που πιστεύει κάτι διαφορετικό από εμάς. Ηλίθιο και άθλιο ΚΑΙ μη ανθρωπιστικό.

Να μάθουμε να είμαστε λίγο πιο άνθρωποι, μετά λίγο πιο κύριοι και μετά Ελληναράδες!

Shiloh

Το αγγελούδι που απεικονίζεται στην παραπάνω φωτογραφία είναι η Shiloh Nouvelle Jolie Pitt, η πρώτη βιολογική κόρη και τρίτο γενικότερα παιδί, του ζεύγους Bragelina. Είναι απίστευτο πώς το μωρό συνδιάζει τα καλύτερα χαρακτηριστικά των γονιών του. Είναι σαν να το είχαν παραγγείλει! Έχει τις ανοιχτές αποχρώσεις μαλλιού - ματιών του μπαμπά της, και τα χείλη της μαμάς της.
Το πρώτο όνομά της, Shiloh, άλλοι το αποδίδουν ως "δώρο από το Θεό" κι άλλοι ως "Το παιδί της Ειρήνης" (υπάρχει αναφορά και στη βίβλο) και το μεσαίο της όνομα, Nouvel, στα γαλλικά σημαίνει "καινούριο".
Λένε ότι όταν το ζευγάρι είναι πολύ πολύ ερωτευμένο, το παιδί τους βγαίνει πανέμορφο (τότε σίγουρα οι γονείς του είναι τρελά ερωτευμένοι).

(Σκέφτομαι να κάνω πού και πού αφιερώματα για διάφορες προσωπικότητες...)

Anime Girls...

Κάπως μου έχει κολλήσει τον τελευταίο καιρό.... και θέλω να μάθω όσα περισσότερα γίνεται όσον αφορά τα ιαπωνικά καρτούν.... τα γνωστά anime και manga...
Είναι εκείνα τα κινούμενα σχέδια σαν τη Sailor Moon, με τα τεράστια μάτια και τα περίεργα μαλλιά, με τις χαριτωμένες και πολύ αστείες γκριμάτσες.

SAILOR MOON

Ο ορισμός της wikipedia λέει:

Anime is animation originating in Japan. The world outside Japan regards anime as "Japanese animation". Anime originated about 1917.

Manga consist of comics and print cartoons, in the Japanese language and conforming to the style developed in Japan in the late 20th century. In their modern form, manga date from shortly after World War II, but they have a long, complex pre-history in earlier Japanese art.

Αν έχω καταλάβει καλά, τα manga προέρχονται από κόμικς και είναι πιο καινούρια τέχνη αλλά πρόκειται για παραπλήσια σχέδια.

Και ναι, και η Candy Candy είναι manga anime και η ιστορία της προέρχεται από νουβέλα.

CANDY CANDY

Χεχεχεχε

Το καλύτερο και το πιο αποτελεσματικό! ;)

Άγγιξα τη Λαίδη!!!

Για όσους δεν το έπιασαν από την αρχή θα καταλήξω εκεί που πρέπει. Γι αυτούς που το κατάλαβαν με τη μία, ΝΑΙ, ΑΓΓΙΞΑ ΤΗ ΛΑΙΔΗ!!!

Είπαμε χτες να διασκεδάσουμε και το καταφέραμε στο μέγιστο! Κανονίσαμε με τον καλό μου, τη γαμάτη φίλη και κουμπάρα, τον κουμπάρο και ένα ακόμη φιλικό ζευγάρι να πάμε όξω να τα σπάσουμε. Η κοπέλα από το φιλικό ζευγάρι (την οποία γνώρισα χτες και αποδείχτηκε ΚΑΙ ΓΑΜΩ τα άτομα - την κατασυμπάθησα, κρίμα που μένει μακριά), ήθελε που λέτε να πάμε μπουζούκι. Σαββατόβραδο, χωρίς κράτηση βεβαίως βεβαίως κομματάκι δύσκολο αλλά είχαμε τα μέσα και βρήκαμε τραπέζι στο φίσκα μαγαζί.

Και ξαφνικά, εκεί που η τραγουδίστρια έλεγε το άσμα της κάνει μια παύση και λέει "Καλησπέρα Άντζελα!" ΝΑΙ! Είχε έρθει η Άντζελα Δημητρίου στο μαγαζί! Ένιωσα τόση χαρά! Θα πρέπει να ημουν πολύ τυχερή! Πάμε που λέτε με την γαμάτη κοπελιά (έτσι θα τη λέω την κοπέλα από το φιλικό ζευγάρι για συντομία) να χορέψουμε πίστα. Από κει που κατεβαίναμε ήταν το τραπέζι της Λαίδης. Μου λέει η γαμάτη κοπελιά "Δεν αντέχω, θα πάω να της μιλήσω". Η αλήθεια είναι ότι δίστασα γιατί της έχουν βγάλει τη φήμη της ακατάδεχτης αλλά δεν ήθελα να χάσω την ευκαιρία.
Την σκουντάει ελαφρώς που λέτε η κοπελιά και της λέει "κυρία Άντζελα μπλα μπλα (η αλήθεια είναι από τη δυνατή μουσική δεν άκουγα τι της έλεγε :P )..." Χαμογέλασε η Άντζελα, πήρα θάρρος κι εγώ και της λέω "Κυρία Άντζελα είστε καταπληκτική, σας αγαπάμε πολύ" και της στέλνω ένα φιλί στον αέρα. ΤΟΤΕ...έγινε το θαύμα! Η Λαίδη άπλωσε το χέρι της και έπιασε το δικό μου και με το ύφος που αρμόζει σε μια Λαίδη μου είπε με την γνωστή μεγαλειώδη φωνή της "Σε ευχαριστώ γλυκιά μου" και μου ανταπέδωσε το φιλί που της έστειλα. Νιώθω μεγάλη χαρά και περιφάνεια κι ήθελα οπωσδήποτε να το μοιραστώ μαζί σας. Επίσης την ακούσαμε live να άδει "Και θέλω να 'ρθω να σε αρπάξω από την άλλη" και φυσικά "Φωτιά στα Σαββατόβραδα"!
Για να συμπληρωθεί η χαρά μου στο κέντρο εχθές ήταν ΚΑΙ ο Τρύφων Σαμαράς!

Πέραν του χιουμοριστικού μου ύφους και για να μιλήσουμε πιο σοβαρά, δεν είμαι φανατική των λαικών - ακούω βέβαια ανάλογα την περίσταση- αλλά όντως ενθουσιάστηκα πάρα πολύ με την Άντζελα γιατί κακά τα ψέματα η γυναίκα είναι φωνάρα από τις καλύτερες στο είδος της και δεν έχει αλλοιωθεί από τότε που ήταν πιο νεαρή. Και τη σέβομαι πολύ φωνητικά.

Πάντως το κέφι χτύπησε κόκκινο, χάρηκα πάρα πολύ που ήμουν με τόσο καλή, κεφάτη (και για να το τονίσω ακόμη μια φορά) ΓΑΜΑΤΗ παρέα, περάσαμε απίστευτα ωραία κι ελπίζω στο μέλλον σε παρόμοια κεφάτες ( ή και περισσότερο) βραδιές.

Υ.Γ.: Θέλω να ποστάρω μια φωτογραφία με το μακιγιάζ μου, γιατί ήταν πολύ πετυχημένο αλλά δε βρίσκω το καλώδιο σύνδεσης της φωτογραφικής. :P

Edit: Τη βρήκα! Ιδού ...
Δε μπορώ να τη βάλω μεγαλύτερη γιατί χαλάει η ανάλυση :S

When did it stop being free, being you and me?

Με αφορμή μια κουβέντα που είχα χτες κι έμαθα ότι ένας γνωστός μου κάποτε έκανε παρέα με ένα μεταλλά κι οι γονείς του πρώτου δεν τον συμπαθούσαν λόγω του τρόπου που ντυνόταν είπα να γράψω μερικές απόψεις μου πάνω στο θέμα.
Όπως έχω γράψει σε παλαιότερες αναρτήσεις μου, αγαπώ τη διαφορετικότητα των ανθρώπων. Μου αρέσει να θεωρώ κάθε άνθρωπο μοναδικό, όπως άλλωστε θεωρώ και τον εαυτό μου. Δε μου αρέσει να συγκρίνω τους ανθρώπους, ούτε να με συγκρίνουν. Ακόμη κι όταν συναντώ ανθρώπους με ίδια χαρακτηριστικά επικεντρώνομαι σε τι διαφέρουν κι όχι σε τι μοιάζουν.

Δυστυχώς όμως οι κοινωνία μας έχει μάθει να κρίνει τη διαφορετικότητα. Σκεφτείτε το. Προσωπικά το έχω καταλάβει γιατί ο κολλητός μου κάνει παρέα με μερικούς ροκ ποζεράδες. Έχω δει βλέμματα στο δρόμο, πώς τους κοιτάει ένας "φυσιολογικός" κατά την κρίση τους άνθρωπος. Αυτό είναι ένα παράδειγμα όσον αφορά την εμφάνιση. Όταν κάποιος δεν πληρεί τα δικά μας κριτήρια εμφάνισης πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκουμε ένα ελάττωμα ικανό να δικιολογήσει την κακία και την προκατάληψη μας. "Είναι πολύ χοντρός", "Είναι πολύ αδύνατος", "Μοιάζει με σατανιστή", "Είναι κακάσχημος" "Φοράει ακριβά ρούχα κι είναι ψώνιο", "Δε ξέρει να ντύνεται". Ενημερώστε με αν κάνω λάθος αλλά δεν έχουμε κάποια νομοθεσία σχετικά με το πώς θα πρέπει να είναι η εμφάνισή μας ή πώς θα έπρεπε να ντυνόμαστε.

Αυτό όμως εκτείνεται και στην προσωπικότητα των ανθρώπων. Δεν είναι κακό να μην κάνεις παρέα με κάποιον επειδή δεν πιστεύεις ότι κολλάει η χημεία σας, το κακό είναι να το χρησιμοποιούμε αρνητικά ώστε να τον μειώσουμε. Βεβαια αυτό εφαρμόζεται όταν η διαφορετικότητα του άλλου δε μας ενοχλεί με απτό τρόπο, δεν μας βλάπτει.
Για παράδειγμα το χαρακτηριστικο ενός πολιτικού να λέει ψέματα, με βλάπτει, βλάπτει το παρόν μου κι ακόμα χειρότερα, το μέλλον μου, οπότε έχω το δικαίωμα στο να μην τον ψηφίσω και να το δικιολογήσω χρησιμοποιώντας αυτό το χαρακτηριστικό του.

Το πώς φαίνεται κάποιος, δεν αντικατοπτρίζει το πώς είναι πραγματικά.

Και το χειρότερο για να μπορείτε να μου την πείτε πάνω στα λόγια μου, είναι ότι κάποια στιγμή δε σεβάστηκα τα πιστεύω μου κι έκρινα λάθος κάποιους ανθρώπους, πράγμα που στην πορεία ευτυχώς αντιλήφθηκα πόσο λάθος και πόσο τιποτένιο ήταν και βρήκα το θάρρος να αντιμετωπίσω τα λόγια μου και να ζητήσω συγχώρεση όχι γιατί είχα βλάψει τους συγκεκριμένους ανθρώπους αλλά γιατί συμφώνησα σε κακολογίες εναντίον τους. Και πάλι ευτυχώς, τα συγκεκριμένα άτομα ήταν ό,τι είχα πιστέψει στην αρχή, πριν με επηρεάσουν άλλοι και με συγχώρησαν αποδεικνύοντας ότι όσο λάσπη και να έχει πέσει σε ένα σωστό άτομο, η αλήθεια όταν την ψάξεις φαίνεται.
Γι αυτό από τότε, φροντίζω να είμαι καθαρή με το τι πιστέυω για τον οποιονδήποτε, είτε τον αγαπώ, είτε τον αντιπαθώ και προσπαθώ να τον κρίνω με βάση αυτά που ξέρω κι έχω δει.

Νομίζω ότι οι μεγάλοι σε ηλικία είναι δύσκολο να αλλάξουν, όπως οι γονείς του γνωστού μου. Εμείς όμως είμαστε νέοι άνθρωποι και πρέπει να μάθουμε να στηριζόμαστε σε σωστές βάσεις αλλιώς καταλήγουμε χειρότεροι από τις προηγούμενες γενιές.

Άλλωστε η διαφορετικότητα είναι αυτή που μας κάνει αυτό που είμαστε, αν ήμασταν όλοι ίδιοι, βγαλμένοι από ένα καλούπι θα ήταν πολύ βαρετός ο κόσμος μας.
Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους που έχουν σεβαστεί τη διαφορετικότητά μου και δεσμεύομαι ότι θα προσπαθώ να κάνω το ίδιο.

Κι όποως λέει κι ένας στίχος:
"And if you don't fit in
just know your differences
are beautiful to see
well, they're beautiful to me".

Σας αφήνω να δω τα προκριματικά της Formula1 :)

New month, new style!

Καλό μήνα αγαπητοί συνbloggers. Είπα λόγω Οκτώβρη που είναι και τα γενέθλιά μου να ανανεώσω και το blog μου (σειρά θα έχει το μαλλί μου).
Θερμά ευχαριστώ στην εξαίσια Mrs.Stulf για την υπερπολύτιμη βοήθειά της (τι βοήθεια δλδ, όλα εκείνη τα έκανε :P).
Μπήκε που λέτε ο Οκτώβριος και πλησιάζουν τα γενέθλιά μου και νιώθω ότι αρχίζω να γερνάω (σοβαρά, κλείνω τα 23) και σκέφτομαι, εγώ πότε θα γίνω μάνα;
Just kidding, καλό μήνα σε όλους και πάρτε και videaki:



Btw κάπως έτσι σκέφτομαι να κάνω το μαλλί μου...

Μάλλον τα μάτια μου κάνουν πουλάκια !

Ερχόμενη σήμερα στο σπίτι μου είδα κάτι που με έκανε να μείνω κάγκελο! Ένα παλικαράκι έκανε ποδήλατο εκεί κοντά και παιδιά ήτανε ΙΔΙΟΣ ο Harry Potter ( ο Ντάνιελ Ραντκλιφ τελοσπάντων) !!! Λέτε το τελευταίο Harry Potter να γυριστεί στην Ελλάδα ή μήπως το Hogwarts είναι κρυμμένο κάπου στη γειτονιά μου; :P

Κρίμα που δεν μπόρεσα να τον βγάλω φωτογραφία... επισης θα μπορούσαν να τον χρησιμοποιήσουν για κασκαντέρ του πραγματικού Harry Potter :P

Smells like an old spirit...

• 

Σας έχει τύχει ποτέ να μπείτε σε παλιά κάβα; Με ξύλινα ράφια, με βαρέλια, καραμέλες, ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα και χαμηλά φώτα;
Όταν ήμουν τριών χρονών, μέναμε πάνω σε μια λεωφόρο κι απέναντί μας υπήρχε μια τέτοια παλιομοδίτικη κάβα. Ο ιδιοκτήτης ήταν ένας συμπαθέστατος γεράκος που με υπεραγαπούσε και πάντα μου έδινε είτε χυμό, είτε κάραμέλες, είτε ζαχαρωτά.
Έκανα μια βόλτα που λέτε χτες και έτυχε να περάσω από μια τέτοια κάβα. Η αλήθεια είναι ότι ούτε καν την είχα προσέξει αλλά περνώντας έξω από την πόρτα της μου ήρθε εκείνη, η ίδια μυρωδιά που είχε η κάβα του αγαπημένου μου γεράκου. Αυτή η ευωδία από τα βαρέλια, τα ξύλινα ράφια, το κρασί και τα αποξηραμένα φρούτα, μου έφερε στο νου εκείνη τη μεγάλη κάβα που σύχναζα όταν ήμουν τριών. Όντας μικρή, τα βαρέλια φάνταζαν τεράστια στα μάτια κι ένιωθα σαν να έμπαινα σε έναν άλλο περίεργο, σκοτεινό αλλά φιλικό μαγικό κόσμο.



Θυμάμαι τότε που ξεμύτησα μόνη μου από το σπίτι, χωρίς να με πάρει χαμπάρει η μάνα μου - ναι τριών χρονών! - διέσχισα την κεντρική λεωφόρο της περιοχής που μέναμε τότε και πήγα στην κάβα του γεράκου. Εκείνος με κέρασε χυμό βύσσινο κι εγώ καθόμουν και φανταζόμουν τι θησαυρούς μπορεί να έχουν κρυμμένους μέσα τους εκείνα τα μεγάλα μυρωδάτα βαρέλια! Βέβαια η μητέρα μου πανικοβλήθηκε όταν είδε ότι δεν είμαι σπίτι κι όταν εν τέλει με βρήκε μου έριξε κι ένα χέρι ξύλο από την αγωνία της (πράγμα που δε θυμάμαι αλλά μου το έχει πει η ίδια).
Είναι απίστευτο το πώς κάτι ασήμαντο σου φέρνει στο μυαλό παλιές υπέροχες αναμνήσεις που είχαν σκεπαστεί στο μυαλό σου από την καθημερινότητα και διάφορα ανόητα, σημαντικά ή ασύμαντα πράγματα.
Η σαφής μορφή του γεράκου δεν υπάρχει στο μυαλό μου πλέον, ήμουν άλλωστε πολύ μικρή, θυμάμαι όμως τη φιγούρα του, την αύρα του και το χαμόγελό του που εξέπεμπε αγάπη και καλοσύνη. Θυμάμαι επίσης και τα ροζιασμένα χέρια του που πάντα τα παρατηρούσα καθώς μου έδινε κάθε φορά που πήγαινα το χυμό βύσσινο.

Beyonce I Am...

Στις 8 Νοεμβρίου 2009 στο Κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α η Beyonce θα μας τραγουδήσει τις επιτυχίες της στα πλαίσια της περιοδείας της "Beyonce I am tour".
Τα εισητήρια κλασσικά κυμαίνονται από 50 έως και βάλε...
Χμμμ ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Εγώ προσωπικά μετάνοιωσα που δεν πήγα στη Shakira. Από την άλλη δεν τις μπορώ τις συναυλίες. Αυτό το πατείς με, πατώ σε was never my scene.
Για πείτε, εσείς θα πάτε;