Game by flons!!!

Πόσο μου αρέσουν τα παιχνιδάκια!!! :) Από τη φλονσίτα!

1. Πότε ήταν η πρώτη φορά που αυνανίστηκες; (τι ευγένεια)

Όντως, τι ευγένεια! :P

2. Σου αρέσουν τα σκυλιά ή τα γατιά;

Και τα 2 αλλά πιο πολύ τα κουτάβια

3. Πλένεις κάθε μέρα τα δόντια σου;

Προσπαθώ να τα πλένω όσο συχνά μπορώ.

4. Για ποια εμπειρία της ζωής σου ντρέπεσαι πιο πολύ;

Είχα πάει για αιμοδοσία και ήταν σκισμένο το παντελόνι μου! (ναι πίσω στον κώλο!) Η νοσοκόμα για κάποιο λόγο με έδιωχνε και δεν ήθελε να μου πάρει αίμα και δε μπορούσα να καταλάβω το γιατί, ίσως να με πέρασε για καμιά ζητιάνα με το σκισμένο παντελόνι :P

5. Ποια είναι η πρώτη ταινία που σου έρχεται στο μυαλό και γιατί;

Πολλές :/

6. Σου αρέσουν τα φουντούνια;

Ναι! Φουντούνια, πακοτίνια τρέλααααααα

7. Είχες ποτέ ερωτικές φαντασιώσεις με καρτούν;

Δε θα το έλεγα

8. Έχεις ευχηθεί για κανένα να ψοφήσει;

Ίσως αποτελεί έκπληξη αλλά όχι! Έχω ευχηθεί για κάποιον να πάθει αμνησία για να με ξεχάσει και να μην ασχολείται μαζί μου (επειδή μου έπρηζε τα ούμπαλα, πολύ όμως) δεν ξέρω αν πιάνεται κάπως :/

What would you do?

Είναι γνωστό ότι είμαι υποστηρικτής του "όταν κάποιος μου τη σπάει τον γράφω κανονικά και τον στέλνω από κεί που ήρθε".

Η κριτική είναι πάντα αποδεκτή όταν αναφέρεται με σκοπό το να σε βοηθήσει να κάνεις κάτι καλύτερο. Τι γίνεται όμως όταν η κριτική βγαίνει σαν αντίδραση κι όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο; Όταν ο άλλος ψάχνει μια αιτία για να αρπαχτεί και να έχει να πει ότι κάτι του έκανες;

Φυσικά, όταν πρόκειται για κάποιο ασήμαντο άτομο γελάς κι αν γουστάρεις του σπας λίγο τα νεύρα αλλά όταν είναι από άτομο που δε μπορείς να το αποφύγεις ίσως λόγω συγγένειας ή λόγω μιας καλής σχέσης (γείτονες, γνωστοί κτλ) μέχρι πού μπορείς να ανεχτείς αυτό το καιροφύλαγμα; Ναι, οκ ξέρεις ότι είσαι ένα οκ άτομο, ίσως και ευχάριστο, μπορεί κάποιος να σε έχει στη μπούκα, ανθρώπινο είναι κι αυτό. Όταν όμως για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορείς να του πεις "αντε ρε φίλε κοίτα τη μάπα σου" τι μπορείς να κάνεις για να μην νιώθεις καταπίεση από μια τέτοια κατάσταση;

Ξέρω ότι είναι λίγο αόριστο αυτό που λέω αλλά ας το συγκεκριμενοποιήσω. Η Ξανθούλα μου κάποια στιγμή θα παντρευτεί. Αναγκαστικά αυτό τον καιρό μένει μαζί με το ζευγάρι και η μητέρα του αρραβωνιαστικού της. Το θέμα είναι ότι τα πράγματα είναι πολύ τραβηγμένα και η μια ψάχνει να βρει κάτι να αρπαχτεί και να έχει πρόβλημα με την άλλη. Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική αλλά λόγω φιλίας, δε μπορώ παρά να υποστηρίξω την Ξανθούλα. Οκ, κάνει το χατήρι του αρραβωνιαστικού της. Δέχτηκε να μείνουν για λίγο όλοι μαζί, αλλά μέχρι ποιο σημείο πιο θα πρέπει να "δείχνει κατανόηση" και να κάνει υπομονή με την παραξενιά της μέλλουσας πεθεράς της; Όταν με ρωτάει τι να κάνει δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να της απαντήσω κάτι γιατί πραγματικά δεν ξέρω τι να της πω. Ο αντιδραστικός και "δε σηκώνω μύγα στο σπαθί μου" χαρακτήρας θέλει να της πει "γράψε τη κανονικά και κάνε τη ζωή σου" από την άλλη όντως πρέπει να δείξει μια κάποια κατανόηση στην κατάσταση αυτή για χάρη αυτού που αγαπάει αλλά μέχρι ποιο σημείο; Θα πρέπει να ανεχτεί την κριτική πάνω σε κάθε της λέξη από την πεθερά της; Εγώ πιστεύω πως όχι, αλλά αφού μένουν στο ίδιο σπίτι θα πρέπει να προσαρμοστεί; Ίσως αλλά έτσι δε θα καταπιέζει τον εαυτό της και θα είναι μίζερη;

Θα ήθελα τη γνώμη σας σαν άτομα που δεν ξέρουν τα πρόσωπα που έχω κατά νου και έτσι ίσως είστε πιο αντικειμενικοί.

P.S.: That's why I think marriage stuff is a motherf***er! She has a nice ring though!!!

I have no title for this one...

Γύριζα 10 η ώρα το βράδυ σπίτι με τσακισμένα φτερά, χάλια διάθεση. Έφαγα όλο το σιδηρόδρομο του ΗΣΑΠ στη μάπα και περίμενα υπομονετικά για μία ώρα το γαμωλεωφορείο. Συν τοις άλλοις τα 2 περίπτερα δεν είχαν εισητήρια το κέρατό μου.

Ένας γεράκος, μας έλεγε ότι είχε ζαχαροπλαστείο σε μια περιοχή που ξέρω, πως τότε τα πράγματα ήταν πολύ καλά και γινόταν χαμός με τα γλυκά. Τα έπαιρναν κυριολεκτικά με το κιλό οι άνθρωποι, τώρα πια δεν είναι έτσι λόγω οικονομκών. Μας είπε επίσης ότι έχασε την κυρά του νωρίς κι έτσι έπρεπε να το αφήσει το μαγαζί "Το άφησα όμως το μαγαζί γιατί έχασα την κυρά. Κι έπρεπε να το αφήσω. Έπρεπε! Έπρεπε" (είπε με ένα μαράζι). 'Ομως έμαθε την τέχνη στο βαφτισιμιό του και τώρα το έχει εκείνος το ζαχαροπλαστείο. Μιλούσε και μια ακόμα νεαρή κυρία μαζί μας και μας έλεγε ότι έτυχε να δουλέψει κι εκείνη σε ζαχαροπλαστείο. Με τούτα και με εκείνα είχε περάσει κάπως ευχάριστα η ώρα που το άδειο από όρεξη σώμα μου περίμενε το λεωφορείο. Ακόμη όμως δεν είχα εισητήριο. Εν τέλει είχε ο γεράκος ένα έξτρα μειωμένο εισητήριο λεωφορείου και μου το πρόσφερε, να είναι καλά. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, αν δεν είχα συναντήσει την κυρία αυτή και το γεράκο σήμερα, να είχα βάλει τα κλάμματα στη στάση από τα νεύρα και την απογοήτευση να περιμένω αιώνια το ΓΑΜΩλεωφορείο (κι όχι μόνο για αυτό)...

Αλήθεια, όταν κάποιος χάσει τον άνθρωπό του ή κάποιο πολύ αγαπημένο του άτομο, τι μπορεί να του δώσει δύναμη να συνεχίσει; Όταν έχει φτάσει κάποιος στο σημείο να εύχεται να μπορούσε να πέσει σε ένα τεχνητό κώμα για να αποσυνδεθεί λίγο με τον κόσμο, τι είναι αυτό που τον κρατάει από το να πέσει στις γραμμές του τρένου;