Srbija - Day 2 The first session in Mathematics Dpt.

Και χτύπησε το ρολόι στις 7, το μάθημα ξεκίναγε στις 9μιση κι είχαμε μια ώρα για κάποιο υποτιθέμενο registration το οποίο ήταν να μας δώσουν τα ονόματά μας σε καρτελάκι και μια συμπαθητική τσαντούλα με το λογότυπο του σχολείου Αστροφυσικής.

Ο συνάδελφος στο δίπλα δωμάτιο το πρωί απλώς ΔΕΝ παλεύεται! Ξύπνησε με το ζόρι έκανε και το μπάνιο του οπότε μέχρι να πάρουμε το λεωφορείο διότι η σχολή ήταν στο κέντρο της πόλης ενώ η εστία έξω και μέχρι να βρούμε την οδό ε αργήσαμε το κατιτίς μας αλλά δεν ήταν πολύ αυστηρά τα πράγματα.

Χάσαμε μερικές φορές το δρόμο μας αλλά αυτό μας έκανε να αισθανθούμε ακόμη μεγαλύτερη χαρά όταν είδαμε το τμήμα Μαθηματικών επιτέλους. Τώρα γιατί γινόταν το μάθημα Αστροφυσικής στο Μαθηματικό; Λοιπόν στη Σερβία ή τουλάχιστον στο Βελιγράδι, σπουδάζεις ξεχωριστα Αστροφυσική, ξεχωριστά Αστρονομία κι όχι όπως είναι σε εμάς εδώ Αστροφυσική, Αστρονομία και Μηχανική. Οι Αστροφυσικοί στο Βελιγράδι ασχολούνται πιο πολύ με Μαθηματικά γι αυτό κάποια μαθήματά τους στεγάζονται εκεί. Οι Αστρονόμοι είναι πιο πολύ στους υπολογιστές και στη φυσική, weird, I know.

Οι διοργανωτές ήταν πολύ ευχάριστοι κι εγκάρδιοι. Τα προγράμματα που μας έβαλαν να μάθουμε ήταν παλούκια αλλά στην πρώτη μέρα ήμασταν ξεκούραστοι και το παλέψαμε πολύ. Τα κορίτσια μας πήγανε βόλτα στο κέντρο της πόλης και στο περίφημο κάστρο του Βελιγραδίου δίπλα στην ένωση του ποταμού Σάββα και του Δούναβη. Κι εκεί που νόμιζα ότι δεν ήταν δυνατό να είχε περισσότερο πράσινο αυτή η πόλη, το κάστρο ήταν μέσα σε ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ δάσος με γρασίδι και δέντρα.

"Εδώ είναι ο Παράδεισος" σκέφτηκα. Δεν είναι σαν την Αθήνα που περπατάς στο κέντρο κι από το καυσαέριο είναι σαν να έχεις καπνίσει μισό πακέτο τσιγάρα. Μία από τις καθηγήτριες ήταν Ελληνίδα και εργαζόταν στη Γερμανία. Τα άτομα που παρακολουθούσαν ήταν διαφόρων ειδών. Διδάκτορες, μεταπτυχιακοί και προπτυχιακοί αν και νομίζω προπτυχιακοί είμασταν μόνο εγώ κι άλλοι δύο Σέρβοι :P. Ένας από τους "μαθητές" μας είπε ότι έχει παντρευτεί στην Κέρκυρα, ότι αγαπάει πολύ την Ελλάδα όπως και ΟΛΟΙ οι Σέρβοι κι άρχισε να μας κάνει επίδειξη γνώσεων μέσα σε ένα πολυσύχναστο πάρκο λέγοντας "εγώ μιλάω λίγο Ελληνική, είσαι όμορφη, μου αρέσεις, θελω να κάνω έρωτα μαζί σου" το τελευταίο για να μη γίνει παρεξήγηση το είπε στον μαλλιά συνάδελφο :P. Στο διάλειμα για μεσημεριανό φάγαμε ένα τούμπανο μπέργκερ με 6!!!! κεμπάπ χάρμα μέσα και κόστισε μόλις 2μιση ευρώ.

Στις 7 που τέλειωσε το μάθημα πήγαμε σε μια ωραιότατη παμπ και φάγαμε του σκασμού τρία άτομα και πληρώσαμε μόνο 10 και κάτι ευρώ. Τι χαρά.

Πήραμε ένα πολύ γαμάτο ταξί που σου έλεγε πότε το ρεζερβουάρ σου θέλει γέμισμα κι ο ταξιτζής ενθουσιάστηκε όταν κατάλαβε ότι είμαστε Έλληνες και μας έκανε χαρούλες, πράγμα που δε μπορούσαμε να ανταποδώσουμε γιατί το έκανε στα Σέρβικα.

Γυρίσαμε κουρασμένοι στα δωμάτια και ξεραθήκαμε. Ευχαριστήθηκα εκείνη τη μέρα παρόλο που κουβαλούσα το βαρύ μου λαπτοπ όλη τη μέρα. Ρύθμισα το ξυπνητήρι και πάλι για τις 7 το πρωί.

Αμάθλια, τα επόμενα μέρη μάλλον δε θα γραφτούν σύντομα διότι φεύγω για διακοπές το Σάββατο, άλλωστε δε νομίζω να διάβασε κανείς ολόκληρο ούτε αυτό, ούτε το προηγούμενο ποστ αλλά όλοι είδανε τις φωτογραφίες χιχιχιχιχιχι

To be continued.......?

Photos later.....

Sick, sick, sick!

Είχα δεν είχα αρρώστησα! Η βλακεία με το να αρρωσταίνεις είναι ότι νιώθεις απαίσια, φτερνίζεσαι, τρέχουν μύξες (so NOT sexy!) και γενικά νιώθεις ένα κεφάλι καζάνι και απίστευτη κούραση σαν να σε έδειραν.

Αλλά επειδή πρέπει να επικεντρωνόμαστε στη θετική πλευρά των πραγμάτων, το καλό είναι ότι τρως σούπες. Ένα tip from me to you, που βοηθάει πάρα πολύ αν έχει βουλώσει η μύτη σας είναι να φτιάξετε σούπα με κάρυ, καυτερό για πιο δυνατά αποτελέσματα.

Μια πολύ ωραία ιδέα είναι κοτόσουπα με καυτερό κάρυ που είναι εκπληκτική σε γεύση και μου αρέσει πολύ γιατί ακόμη κι οι ατμοί που ελευθερώνονται μου "ξυπνάνε" τη βουλωμένη μύτη. Άλλη μια ιδέα είναι σούπα καρότο - κάρυ. Τις προάλλες έπεσα πάνω σε μια συνταγή στο ίντερνετ μπανάνα - κάρυ και μου κάθησε στον εγκέφαλο και θα τη φτιάξω μια μέρα.

Το καλό με τις σούπες είναι ότι μπορείς να φτιάξεις μικρά θαύματα με μηδέν προσπάθεια. Μπορείτε να κάνετε ό,τι γουστάρετε. Εμένα για να μου φτιάξω τη διάθεση που είμαι αρρωστούλα μου αρέσει να βάζω είτε αστράκια, αντί για ρύζι, ή κάτι μικρά μακαρονάκια που βγαίνουν σε διάφορα σχήματα (για παιδιά αλλά παιδί είμαι κι εγώ στην καρδιά), ξεχωρίζω τα μακαρονάκια Μπομπ Σφουγγαράκης και τα μικρά πολύχρωμα κοχυλάκια.

Αυτά, time to check on my soup! :P See ya και περαστικά σε όλους τους αρρωστούληδες!!!

Η ιστορία μου μίσους και πάθους με την Arrabbiata

Είμαι κι εγώ, όπως πολύς κόσμος, μακαρονού (τι να κάνουμε). Μου αρέσουν οι διάφορες σάλτσες ζυμαρικών, τρελαίνομαι. Τα πήγαινα καλά με όλες τις σάλτσες εκτός την Arrabbiata και θα σας εξηγήσω γιατί.
Κάπου στο δεύτερο έτος της σχολής μας είχε καλέσει μια κοπελιά σπίτι της να μας κάνει το τραπέζι. Θα ετοίμαζε μακαρονάδα με σάλτσα Arrabbiata (η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ξαναδοκιμάσει σάλτσα Arrabbiata οπότε μου φάνηκε καλή ιδέα). Όμως, αν και η κοπελιά κατέφυγε στην ελεεινή λύση της σάλτσας σκόνη που την ανακατεύεις με νερό, δε ξέρω πώς στο διάβολο τα κατάφερε αλλά η σάλτσα της ήταν πλήρης αποτυχία. Είχε γεύση νερού με υπερβολικά πολύ πιπέρι. Νταξει δε λέω, δεν είναι πάντα εύκολη η μαγειρική αλλά δε μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να σκατώσει τόσο πολύ σάλτσα σκόνη που απλά βάζεις νερό.
Ως αποτέλεσμα της χάλια μαγειρικής της κοπελιάς με ενοχλούσε υπερβολικά το στομάχι μου (είναι και κομματάκι ευαίσθητο, δεν άντεξε την πυρηνική βόμβα αποτυχημένης Arrabbiata). Υπέθεσα ότι ίσως έφταιγε η σάλτσα και από τότε άρχισα να τρέφω μια απέχθεια για τη συγκεκριμένη σάλτσα.
Όμως τις προάλλες, δοκίμασα να φτιάξω η ίδια σάλτσα Arrabbiata στο σπίτι. Δοκίμασα με δισταγμό για να δω αν η σάλτσα μου θα είχε βγει το ίδιο αηδία με της κοπελιάς. Όμως ομολογώ ότι ήταν πολύ καλή κι έτσι πήρα το ρίσκο κι έφαγα κανονικά. Και όλα μια χαρά.
Άρα δεν έφταιγε η σάλτσα αλλά η μαγείρισσα. Μερικοί άνθρωποι απλά δεν έχουν ταλέντο στη μαγειρική. Καλύτερα να κουρεύουν παρά να μαγειρεύουν. Όχι τίποτα άλλο αλλά μη στείλουν και κανένα άνθρωπο στο νοσοκομείο με δηλητηρίαση!
Οπότε παιδιά μου προσέχετε τι τρώτε και ποιος τα μαγειρεύει....
Aπό τότε που έφτιαξα την Arrabbiata έχει γίνει από τις αγαπημένες μου σάλτσες! Την αγαπώ! ;)


Φιλικά, Loud Melody ;)

Υ.Γ. Είμαι πολύ περήφανη για τη μαγειρική μου (και πολύ ψώνιο, επειδή μου αξίζει :P)

Χωρίς σχόλιο!

Εχτές παράγγειλα φαγητό από ένα σουβλατζίδικο που δεν υπάρχει ούτε στο χάρτη ούτε στο gps, μόνο στη φαντασία μας μπορεί να υπάρχει. Είχα παραγγείλει κοτομπέικον με σως μουστάρδας και παιδιά η σως μουστάρδας ήταν λίγη μαζιονέζα κι από πάνω μουστάρδα (ούτε καν ανακατεμένες) και το κοτομπέικον ήταν σουβλάκι από κοτόπουλο και 2 φέτες μπέικον (όχι τυλιγμένο ως συνήθως). Μα τι να πω??? Τόσο τεμπέληδες ήταν?
Πάντως συμβουλή για το πού θα φάω δε θα ξαναδεχτώ από την κοπέλα που μου το πρότεινε, ποτέ ξανά!

Γεύσεις ζωής...

Αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσετε τη ζωή σας με μια μυρωδιά και μια γεύση τι θα διαλέγατε;
Μια μυρωδιά ευχάριστη; Διαπεραστική; Μια γεύση πικρή; Αλμυρή; Γλυκειά;

Αν έπρεπε να διαλέξω μια μυρωδιά, θα διάλεγα αυτή που έχουν τα ζαχαρωτά κατά την παρασκευή τους. Εκεί μου μυρίζουν μαζί όλα τα υλικά σλλά μπορείς να τα ξεχωρίσεις κιόλας, ζάχαρη που γίνεται καραμέλα, βανιλια, μυρωδικά....
Κι αν έπρεπε να διαλέξω μια γεύση, θα ήταν ένα επιδόρπιο με βάση τη σοκολάτα και κρέμα φράουλα που κάνουν μια γλυκιά αλλά αρμονική αντίθεση.

Όλα αυτά, όχι γιατί η ζωή είναι εύκολη ή γλυκιά αλλά επειδή θέλει δουλειά για να πετύχει αλλά αν πετύχει το αποτέλεσμα είναι υπέροχο.