
Η καλύτερη εποχή για μένα ήταν μάλλον όταν πήγαινα Λύκειο. Η πιο ξέγνοιαση, τότε που πίστευα πραγματικά ότι μπορώ να κάνω τα πάντα και πραγματοποιούσα ΟΛΑ όσα είχα στο μυαλό μου με μεθοδικότητα, στρατηγική, υπομονή κι επιμονή.
Έπειτα ήρθα στην Αθήνα, στη σχολή και σιγά σιγά με όλη αυτή τη βαβούρα της πόλης, χάθηκαν κάπου αυτές μου οι ικανότητες. Οι καθηγητές μου στο σχολείο ήταν σίγουροι ότι θα καταλήξω στη ΝΑΣΑ λόγω του μυαλού μου. Ναι, κάποτε το χρησιμοποιούσα και θα σας τσάκιζε σε όλους τους τομείς, χωρίς πλάκα. Θα μπορούσα να σας βρω μια λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα χωρίς να σκεφτώ πολλή ώρα. Τώρα πια το μυαλό μου έχει συννεφιά και θολούρα. Δε συγκεντρώνομαι, δε θέλω να προσπαθώ. Κάποτε ήμουν παιδί θαύμα. Άρχισα να μαθαίνω πιάνο από τα εφτά μου και σε κάθε μάθημα έπαιζα ένα κομμάτι που άκουγα στο ράδιο πριν καλά καλά μάθω το κλειδί του φα και της δασκάλας μου της έπεφτε το σαγόνι. Κάποτε ήμουνα πρώτη σε όλα, μαθήματα χωρίς διάβασμα, μουσική, ξένες γλώσσες, εξωσχολικές δραστηριότητες. Τώρα είμαι πρώτη στο να μειώνω τον εαυτό μου. Δεν είμαι δυσαρεστημένη με αυτό που είμαι τώρα, δε θα έπαιρνα πολλά πράγματα πίσω γιατί έμαθα πολλά. Απλώς πρέπει να ξεθάψω την αποφασιστικότητά μου που κρύφτηκε κάτω από ψυχοφθόρες διαδικασίες και καταστάσεις, πριν απολιθωθεί. Αν γύρναγα πίσω ίσως να μην επέλεγα τη σχολή που πέρασα αλλά και πάλι μέσα από μια τεράστια ιστορία πιθανότατα να μη γνώριζα έναν από τους λίγους ανθρώπους που μου δίνουν ελπίδα και κατά συνέπεια και μερικά άλλα υπέροχα άτομα που γνώρισα μέσω αυτού. Ναι, αυτό δε θα το άλλαζα με τίποτα, ούτε τις γνωριμίες που έκανα, ούτε καν τις αποτυχημένες φιλίες γιατί έτσι έμαθα να χειρίζομαι καταστάσεις και άτομα ακόμα καλύτερα.
Αν άλλαζα κάποια πράγματα, εύχομαι να είχα φερθεί καλύτερα στο φίλο μου τον Κυριάκο που κάναμε μαζί Βιολογία. Θα ήθελα να ήμουν καλύτερη φίλη στη φίλη μου τη Μαρία στην τετάρτη δημοτικού. Θα ήθελα να ήμουν πιο σωστή στη φίλη μου την Κατερίνα από το Λύκειο. Θα ήθελα να ήμουν ακόμη πιο σκληρή και πιο κακιά σε άτομα που προσπάθησαν σώνει και καλά να με βλάψουν.
Θα ήθελα να είχα επισκεφτεί τον παππού μου πιο πολύ τότε που ήταν άρρωστος και τώρα πια τον βλέπω μόνο αν κάποιος περήφανος ηλικιωμένος κύριος βρεθεί στο δρόμο μου και μου τον θυμίσει ή αν πετύχω κάποια φωτογραφία του.
Από την άλλη μαθαίνουμε από τα λάθη μας...μερικές φορές. Ίσως έμαθα να φέρομαι καλύτερα στους φίλους μου, ίσως έμαθα να βάζω στη θέση του οποιον ανόητο προσπαθεί να με ενοχλήσει, ίσως έμαθα να εκτιμώ τα μέλη της οικογένειάς μου. Ίσως όχι.
Μια παράκληση, να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας, πάντα!
As loudly as I can, Loud Melody.
